+

آینده ای در گردشگری

۸ اردیبهشت ۱۳۹۶

آینده ای در گردشگری، نوشته ای پازل وار است که هر چند متن اصلی آن بسیار طولانی تر بود، اما سعی کردم کوتاهش کنم و با سوال به پایانش برسانم تا مابقی بر عهده خواننده باشد.

تمدن، آیا ما متمدن هستیم؟ چه چیزی ما را متمدن کرده است؟ این که پیشرفت های متکی بر عقلانیت ابزاری باعث شده که آنقدر باشد که تقریبا هر کسی کم و بیش از عهده نیازهای اولیه اش برآید و قانونی هست که تقریبا می تواند صدای قشر ضعیف را به اسم خود و به روش های مختلف خفه کند، تضمینی بر متمدن بودن ماست، یا ما چیزی متفاوت ایم؟ آیا تمدن اجباری برای بقا بوده است که در نبودن آن اجبار یا جایی که در بقا نقشی نداشته باشد، کنار گذاشته خواهد شد؟

کمی درباره خودمان…

بن مایه های اصلی حیات ما مانند خشونت، درنده خویی و زیاده خواهی در طول زمان طولانی تکامل، پنهان تر و پنهان تر خود را در جلوه های جدید تمدن مانند مسابقات مخفی کردند. هر مسابقه ای از رینگ بوکس تا شطرنج، از بورس تا انتخابات سیاسی، همه صورت هایی ضعیف شده از رقابت های اولیه گونه ما برای بقا هستند. شاید بهترین واژه برای توصیف چنین اجتماعی از انسان ها زوتوپیا است.

انیمیشن زوتوپیا (zootopia)، شهری را نشان می دهد که در آن حیوانات بزرگ و کوچک، گیاه خوار و گوشت خوار در کنار هم زندگی می کنند. اما روایت اصلی داستان، گمان حیوانات به برگشت گوشت خواران به غریزه های اصلی شان است. ترسی همیشگی در وجود حیوانات دیگری که معمولا طعمه هستند. هر چند داستان به گونه ای دیگر و به رسم معمول با پایانی خوش به اتمام می رسد، اما این سوال باقی می ماند که آنچه ما تمدن انسانی می نامیم زوتوپیایی موقت نیست که در پرده پنهان مقولاتی مانند فرهنگ و هنر همچنان روحیه خشونت را در خود پرورش می دهد؟

انیمیشن زوتوپیا مروج یک آرمان شهر

زوتوپیا، انیمیشنی آرمان شهرگرایانه با بن مایه ای از ترس ویران شهری

 

در فیلم مه (The Mist) اما به گونه ای دیگر به این معما پاسخ داده شده است. مه، رویه های پوشالی و موقت تمدن با واژه های بزک شده ای مانند دوست داشتن، احترام به حقوق دیگران، کمک به دیگران و … را کنار می زند و نشان می دهد که آنگاه که اوضاع از روال معمول خود خارج شود تا چه حد ما غیر انسانی (خیلی مطمئن نیستم شاید باید بگویم تا چه حد دقیقا انسانی) رفتار می کنیم. ترس ما را خودمان می سازد.

خشونت، برتری جویی، رد شدن از دیگران و ماندن تا آخرین لحظه ممکن، اینها ما هستیم.

فیلم مه؛ داستانی آینده پژوهانه

فیلم مه؛ داستانی از لحظاتی که ما خود واقعیمان می شویم.

 

این مقدمه بیان شد تا به ویران شهری در آینده بپردازیم. ویرانشهری که می تواند آبستن احتمالی هراسناک باشد. جایی در آینده که ما کف تمدن را کنار می زنیم و به مای واقعیمان نزدیک می شویم.

گردشگری مرگ و شکار انسان ها به عنوان یک سرگرمی، ویرانشهری است که (Daniel William Mackenzie Wright) در مقاله ای تحت عنوان (Hunting humans: A future for tourism in 2200) که در نشریه فیوچرز به چاپ رسیده، بدان پرداخته است.

مقاله ریشه های کنونی این ویران شهر را تشریح می کند. از تغییرات محیط زیستی با چالش هایی مانند کمبود مواد غذایی و آب تا رسانه های مروج خشونت که برخورد با پدیده مرگ را هر روز بیشتر و بیشتر به جنبه ای از یک سرگرمی تبدیل می کنند. در نهایت مقاله سناریویی را تشریح می کند که در آن گردشگری صورت جدیدی به خود می گیرد. جایی که در آن انسان های متمول و دارا، خشونت و مرگ را به مثابه یک سرگرمی دنبال خواهند کرد. آیا ما از دیدن مرگ دیگران خوشحال می شویم؟ آیا مرگ به قسمتی از سرگرمی انسان ها تبدیل می شود؟ آیا کسانی به دلایلی مانند فقر، تن به مرگ خود خواسته می دهد؟

البته این مقاله به یک چیز نپرداخته است. سناریوی قابل هضم تری که در سریال تازه اکران شده ی غرب وحشی (west world)، به نمایش در آمده است. در این سناریو فناوری به کمک ما آمده است تا به جای قربانی کردن انسان ها، انسان نماهای هوش مصنوعی را در یک محیط کاملا مهندسی شده شکار کنیم. یک سرگرمی فوق العاده که شما را دعوت می کند تا در نوستالژی های غرب وحشی سوار اسب شوید، تفنگ بردارید و انسان نماها را شکار کنید. انسان نماهایی که هیچ تفاوتی با شما ندارند جز اینکه نمی توانند شکار کنند و همیشه شکار می شوند (داستانی که در قسمت آخر سیزن اول سریال عوض می شود تا شما را با یک سوال جنجالی مواجه کند. آیا هوش مصنوعی بر انسان پیشی می گیرد؟ ).

خشونت افسارگسیخته؛ آینده ای باورپذیر

خشونت افسارگسیخته؛ آینده ای باورپذیر یا حتی محتمل

 

من هم نوشته خود را با سوالاتی جدی به اتمام می رسانم. آیا خشونت عریان و نمایان بار دیگر به رویه اصلی زندگی تبدیل خواهد شد؟ آیا ما در آینده با نوع جدیدی از گردشگری مواجه خواهیم شد که مرگ و خشونت مقصد گردشگران است؟

11+

یک دیدگاه برای “آینده ای در گردشگری”

  1. Ebrahimi گفت:

    درک چگونگی تغییر ملاک ها یا بهتر بگویم محرک های گردشگری در آینده بسیار متفاوت است. هر چند محرک هایی مانند تغییرات در شرایط آب و هوایی، آینده سوخت و انرژی، سرعت تغییرات تکنولوژی و موارد دیگر، بتوانند پاسخگوی تعیین نوع گردشگری در آینده نزدیک باشند. ولی وقتی صحبت از حدود دو سده دیگر می شود، باید با کمی تامل در مورد نوع گردشگری رایج در آن زمان صحبت کرد. باید به این مساله توجه داشت که تغییر در گردشگری به طور ناگهانی اتفاق نمی افتد. این تغییر روندی تدریجی دارد.
    همانطور که در مقاله Hunting humans: A future for tourism in 2200 اشاره شده
    گردشگری سیاه یا (Dark tourism) که در سالیان اخیر رواج پیدا کرده، و ریشه در قرون وسطی و حتی زمان گلادیاتور ها دارد، از همین نوع گردشگری شکار انسان ها است.
    هدف از این مقاله… برشمردن تحریک آمیز آینده بالقوه گردشگری است و بیان این مساله است که مرگ و خشونت در حال کمرنگ شدن هستند. در نتیجه شکار و مرگ انسان منبع سرگرمی و بخشی از صنعت گردشگری آینده خواهد بود.
    برای این که آینده گردشگری به خوبی درک شود چه بهتر که محرک های بالقوه که خیلی هم دور از ذهن نمی باشند، مورد بررسی قرار داده شوند.
    عواملی مانند از بین رفتن منابع و جاذبه های طبیعی، کمبود مواد غذایی، آسیب پذیر بودن جامعه از لحاظ جسمی و روحی در اثر حملات تروریستی و …، همگی در امروز می توانند پایه گذار خشونت و بی رحمی در آیندگان ما باشند تا جایی که زشتی کشتن هم نوع، نه تنها وجود ندارد بلکه عاملی است برای لذت بردن گروهی دیگر که به یقین دارای شرایط مالی بهتری هستند.
    شاید اگر بخواهیم به طور خاص در این مورد نظری به کشورمان ایران بیاندازیم. بی تفاوتی مردم نسبت به فجایعی است که برای هم نوعانشان اتفاق می افتد مثل فیلم برداری با تلفن همراه از صحنه های دلخراش تصادفات رانندگی یا آتش سوزی یک محل و دست به دست دادن آن در شبکه های اجتماعی، یا عادی شدن شنیدن اخبار روزانه حوادث در مورد ترور در کشورهای دیگر و بتازگی در کشورهای اروپایی و دیدن فیلم هایی با صحنه های ناخوشایند و در موارد مهم تر از آن عادت دادن کودکانمان به بازی پر از خشونت رایانه ای در اوقات فراغت و سرگرمی، این موارد و خیلی موارد دیگر شاید پیش زمینه ای باشند برای این که بذر خشونت و بی مهری را در وجودمان بکاریم و با تکرار و عادی شدن این فجایع، این دانه های تازه جوانه زده در وجودمان را آبیاری کنیم. بذری که در وجودمان ریشه بدواند و جز صفات ثابت انسانی ما بشود، چون علف هرزی جایگزین مهربانی بشری می گردد در این زمان پر واضح است که انسان دویست سال آیتده عاری از رافت و شفقت به هم نوع، چه لذتی را بالاتر از این ببیند که نوع ضعیف خودش را در زیر دست پا له کند.

    به نظرم اگر با دید نویسنده این مقاله همگام شویم شرایط نامناسب زندگی در آینده، رقابت بین کشورها برای بقا را می طلبد و در این وانفسا چه کاری پر درآمدتر و ارز آورتر از جذب گردشگر (به هر طریقی) می تواند باشد!

دیدگاه‌تان را ارسال کنید ...


logo-samandehi تایید